زمانی که مواد رادیواکتیو از هم فرومی‌پاشند، ذرات بارداری از خود گسیل می‌کنند. اگر این ذرات به درستی دریافت شوند، می‌توان از آن‌ها برای تولید انرژی استفاده کرد.

باتری‌های هسته‌ای کاربردهای نظامی و فضایی دارند ولی بسیار بزرگ‌تر از این باتری جدید هستند.

هدف تیم تحقیقاتی میزوری، طراحی منابع تولید برق برای سیستم‌های میکرو و نانو الکترومکانیکی است. گفتنی‌است که نزد داشنمندان، طراحی منابع انرژی این سیستم‌ها به اندازه طراحی خود آن‌ها اهمیت دارد.

نکته قابل توجه در باتری‌های هسته‌ای این است که می‌توان از آن‌ها جریانی ثابت و مداوم را برای صدها سال تولید کرد.

تیم دانشگاه میزوری که توسط جی وان کوان رهبری می‌شود، از یک نیمه‌رسانای مایع برای جذب ذرات گسیل شده‌ استفاده می‌کنند.

اکثر باتری‌های هسته‌ای از نیمه‌رساناهای جامد برای جذب ذرات بهره می‌گیرند که همین امر آن‌ها را نسبت به خرابی‌های ناشی از انرژی بالای ذرات آسیب‌پذیر می‌سازد.

در نیمه‌رساناهای مایع، ذرات از میان آن به راحتی عبور می‌کنند و انرژی خود را بدون ایجاد آسیب به نیمه راسانا، تخلیه می‌کنند.

گفتنی‌است که این باتری در شرایط عادی کار برای محیط زیست و بدن انسان کاملاً بی‌خطر است.

 گزارش مهر ، معصومه محمديان - مجري طرح دستگاههاي ضربان ساز مصنوعي (pacemaker  يا باتري قلبي) را از جمله ابزارهاي پرکاربرد پزشکي که ساليانه 250 هزار عدد از آنها در بدن بيماران کاشته مي شود ذکر کرد و گفت : با پايين آمدن سن بيماران نيازمند کار گذاشتن ضربان ساز از يک طرف و طول عمر باتري هاي متداول (5 تا 10 سال) از طرف ديگر، پژوهشگران به فکر استفاده از باتري هاي اتمي با طول عمر بالا افتادند.

وي افزود : با توجه به احتمال نشت پرتو از چشمه راديواکتيو در محيط بدن، استفاده از باتري هاي اتمي رواج لازم را نيافت.


مجري طرح ويژگي پژوهش خود را استفاده از نوعي ماده پرتوزاي جديد در ساختمان اين باتري ها و بکارگيري عايق متفاوت با نمونه هاي پيشين ذکر کرد و گفت : مدل سازي ما نشان داده است که اين نوع باطري مي تواند تا حدود 50 سال به خوبي به فعاليت خود ادامه دهد و نيازي به جراحي مجدد و تعويض باطري نيست.


وي افزود: در اين نوع ضربان ساز قلبي از ماده راديواکتيو نيکل 63 استفاده شده است که پرتوهاي بتاي حاصل از آن به الکترون تبديل شده و انرژي مورد نياز براي ايجاد تحريک لازم در قلب را فراهم مي کند.


بر اساس اين گزارش، قرار است مراحل ساخت نمونه آزمايشگاهي اين باتري جديد که در مرحله طراحي قرار دارد به زودي آغاز شود.


از اين دانش در ساخت ديگر باتري هاي اتمي که در پمپ هاي تزريق دارو، تجهيزات فضايي، سامانه هاي ميکروالکترومکانيکي و منابع جايگزين در تلفن هاي همراه مي توان استفاده کرد.


اين گزارش مي افزايد: ضربان ساز قلب مي تواند آهنگ ضربان قلب را تشخيص و بر اساس برنامه ريزي پزشک معالج در زمان لازم، با فرستادن موج الکتريکي به قلب، آهنگ طبيعي آن را حفظ کند. بيشتر ضربان سازها مي توانند فعاليت بيمار مانند بالا رفتن از پله يا ورزش کردن را تشخيص و ضربان قلب را بر اساس ميزان فعاليت، تند يا کند کند.


پس از اين که ضربان ساز در بدن بيمار قرار داده شد، پزشک مي تواند در صورت نياز، با استفاده از "پروگرامر" يا برنامه دهنده آن را از خارج از بدن تنظيم کند. پروگرامر يک کامپيوتر ويژه است که فرامين لازم را از روي پوست به ضربان ساز منتقل مي کند. پروگرامر همچنين مي تواند اطلاعات موجود در ضربان ساز درباره قلب بيمار را در اختيار پزشک قرار دهد.


طول عمر باتري هاي متداول يک ضربان ساز بين 5 تا 10 سال است که اين ميزان به نوع باتري، چگونگي عملکرد آن، شرايط طبي بيمار و ديگر عوامل وابسته است.


نخستين ضربان ساز، 50 سال پيش با عمر کمتر از يک سال به اندازه يک ساعت روميزي بود. امروزه ضربان سازها بسيار کوچکتر شده اند و مي توانند تا سه حفره قلب را تحريک کنند.


ساده ترين انواع ضربان ساز را ضربان ساز تک حفره اي مي نامند چرا که آنها با سيم به يک حفره قلب ( که معمولا بطن راست است) متصل مي شوند. ضربان سازهاي دو حفره اي دو سيم دارند (که معمولا يکي در دهليز راست و ديگري در بطن راست قرار مي گيرد). اين پيس ميکرها توانايي تحريک دو حفره را دارند.


برخي از ضربان سازها نيز سه سيم دارند، يکي در دهليز راست، يکي در بطن راست و ديگري در بطن چپ قرار مي گيرد. در اين نوع، ضربان بطن راست و چپ به شکل همزمان است و در بيماراني که مبتلا به نارسايي شديد قلبي هستند اين نوع پيس ميکر مي تواند منجر به افزايش کارآيي قلب شود.


هر کدام از اين ضربان سازها مي توانند سرعت ضربان قلب را با توجه به نياز بيمار تغيير دهند به اين صورت که در زمان فعاليت بيمار، ضربان ساز ضربان قلب را تندتر و در هنگام استراحت آن را کند مي کند.